Elvine Mänd is misschien niet bij veel mensen bekend, maar haar nalatenschap en naam zijn geborduurd op de achterkanten en in de harten van velen. Elvine werkte als naaister in Estland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toen de Russen het land binnenvielen, vluchtte Elvine naar Estlands buurland Zweden.

In 1975 kreeg Elvines dochter een zoon, Daniel Mänd, die Elvine op een geheel nieuwe manier nieuw leven zou inblazen. Daniel groeide op aan de rand van Göteborg en werd al snel één met de straten en de graffiticultuur. Met de opening van zijn eigen streetwearwinkel realiseerde Daniel zich wat hij en zijn vrienden misten in de modewereld. Hij wilde iets creëren dat volledig uit hemzelf en de ongeraffineerde straatcultuur van Göteborg kwam, maar gemaakt was in de traditie van zijn grootmoeder.

Daniel vond inspiratie in zijn dagelijks leven en, nog belangrijker, in zijn vrienden. Het ging om plezier hebben en zijn gemeenschap dichter bij elkaar brengen.

Op de een of andere manier was de oprichter zelf de belichaming van zijn merk geworden. De ongeraffineerde jongen van de straat raakte geobsedeerd door kwaliteit en verfijnd vakmanschap. Daniels straatleven versmolt met de erfenis van zijn grootmoeder, om een nieuw soort Elvine te creëren: verfijnde kleding voor ongeraffineerd gedrag.